Απαράδεκτη αμαρτία: Να πεις ότι το έμβρυο έχει και αυτό δικαιώματα – Η συμμαχία του αριστερού κατεστημένου και της ΝΔ απέναντι στην Καρυστιανού (άργησε αλλά ήρθε).

Η Μαρία Καρυστιανού, σε συνέντευξή της στο OPEN, δεν ζήτησε απαγόρευση των αμβλώσεων, όπως προσπαθεί ένα σύστημα πλέον… που δεν προέρχεται μόνο απο την κυβέρνηση αλλά και απο το αριστερό κατεστημένο της αντιπολίτευσης. Δεν είπε «να απαγορευτούν». Δεν κάλεσε σε σταυροφορία κατά του δικαιώματος της γυναίκας στην αυτοδιάθεση του σώματός της.

Απλώς, ως παιδίατρος, εξέφρασε έναν ηθικό διχασμό: από τη μία τα κατοχυρωμένα δικαιώματα της γυναίκας (που τα αναγνώρισε ρητά), από την άλλη η ύπαρξη μιας «ζωής που έχει δημιουργηθεί» όταν χτυπά η καρδιά του εμβρύου. Και πρότεινε, για τέτοια βαθιά ηθικά ζητήματα που αφορούν «τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας», να υπάρξει δημόσια διαβούλευση – όχι απαραίτητα μόνο για τις αμβλώσεις.

Η δήλωση αυτή αρκούσε για να ενωθούν, σαν να πατήθηκε ένα κουμπί που περίμενε στη γωνία, όλα τα μεγάλα κόμματα του συστήματος: η ΝΔ μέσω του Παύλου Μαρινάκη («το πιο φοβερό είναι ότι αυτό ακούστηκε από γιατρό», «δεν γυρίζουμε πίσω»), ο ΣΥΡΙΖΑ (Έλενα Ακρίτα: «βαθιά πολιτική και επικίνδυνη», «σκοταδιστική αντίληψη»), η Νέα Αριστερά (Γαβριήλ Σακελλαρίδης: «άκρως επικίνδυνη»), το ΚΚΕ («αντιδραστικές, συντηρητικές ιδέες»), ακόμα και στελέχη όπως ο Θάνος Πλεύρης που, παρόλο που προσωπικά διαφωνεί ηθικά με τις αμβλώσεις, υπερασπίστηκε το υπάρχον νομικό πλαίσιο (η υποκρισία στο μεγαλέιο της).

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό και ενοχλητικό: γιατί τόση ομοφωνία; Γιατί η αναφορά σε «ηθικό δίλημμα» και σε «ζωή που έχει δημιουργηθεί» (ακόμα και χωρίς αίτημα απαγόρευσης) προκαλεί τέτοια πανστρατιά από αριστερά μέχρι δεξιά;

Η απάντηση κρύβεται ακριβώς στην ουσία της δήλωσης: η Καρυστιανού τόλμησε να αναγνωρίσει ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά – ότι το έμβρυο, ειδικά μετά από κάποιο στάδιο, δεν είναι απλώς «ιστός» ή «δυνατότητα», αλλά κάτι που, από βιολογική και ηθική σκοπιά, μπορεί να διεκδικεί μια μορφή προστασίας. Δεν είπε «να το ψηφίσουμε απαγόρευση». Είπε «ας το συζητήσουμε δημόσια». Και αυτό αρκεί για να ενεργοποιηθεί το αμυντικό αντανακλαστικό ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου.

Γιατί το αριστερό κατεστημένο (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΚΚΕ, ακόμα και τμήματα του ΠΑΣΟΚ) βλέπει σε κάθε τέτοια συζήτηση υπαρξιακή απειλή: αν ανοίξει έστω και λίγο ο διάλογος, αν μπει το ζήτημα σε «διαβούλευση», τότε κινδυνεύει να αμφισβητηθεί η απόλυτη ιεραρχία που έχει χτιστεί εδώ και 40 χρόνια: τα δικαιώματα της γυναίκας είναι αδιαπραγμάτευτα, ενώ τα δικαιώματα (ή έστω η ηθική υπόσταση) του εμβρύου είναι μηδενικά μέχρι τη γέννηση.

Άλλωστε η αριστερά υπερασπίζεται τους αδύναμους, αρκεί αυτοί να είναι ενήλικοι και να ψηφίζουν… Οποιαδήποτε απόχρωση του γκρι σε αυτό το άσπρο-μαύρο θεωρείται οπισθοδρόμηση, σκοταδισμός, ακροδεξιά εισβολή. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Βιάστηκε να συνταχθεί με την ίδια γραμμή, όχι επειδή ξαφνικά έγινε φεμινιστική πρωτοπορία, αλλά επειδή βρήκε την ευκαιρία να ανοίξει κοινό μέτωπο κατά της Καρυστιανού.

Έτσι, για μια δήλωση που δεν ζητά απαγόρευση, αλλά μόνο συζήτηση και αναγνώριση ενός ηθικού διλήμματος, βλέπουμε το φαινόμενο.

Η ειρωνεία είναι πικρή: η ίδια αριστερά που διακηρύσσει ότι υπερασπίζεται τους αδύναμους και τους καταπιεσμένους, εδώ βλέπει απειλή όταν κάποιος τολμά να πει ότι ίσως υπάρχει και ένας ακόμα πιο αδύναμος – αυτός που δεν έχει ακόμα φωνή, δεν έχει δικαιώματα, δεν μπορεί να ψηφίσει, αλλά υπάρχει.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να πει: «Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ας την ακούσουμε». Και ακριβώς γι’ αυτό, το κατεστημένο –αριστερό και δεξιό– βγήκε στο δρόμο να την «κάψει» πολιτικά. Γιατί σε μια εποχή που όλα είναι ταμπού, η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να πεις ότι ίσως υπάρχει χώρος για συζήτηση.