Μαρίν Λεπέν: Αν ο κόσμος δεχτεί αυτό που έκαναν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, κανένα έθνος δεν είναι ασφαλές

Η στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα στις αρχές Ιανουαρίου 2026, που οδήγησε στην ανατροπή και σύλληψη του Προέδρου Nicolás Maduro, έχει προκαλέσει παγκόσμια αναταραχή. Ο Πρόεδρος Donald Trump χαρακτήρισε την επιχείρηση ως “νίκη για την ελευθερία”, ισχυριζόμενος ότι οι ΗΠΑ θα “διοικήσουν” τη χώρα μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση.

Ωστόσο, οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται σε ιδεολογικούς κύκλους. πολλοί μη-κομμουνιστές ηγέτες και οργανισμοί εξέφρασαν έντονες ενστάσεις. Αυτό δείχνει ότι η αντίθεση δεν είναι αποκλειστικά αριστερή ή κομμουνιστική, αλλά βασίζεται σε αρχές όπως η εθνική κυριαρχία, το διεθνές δίκαιο και ο φόβος για επικίνδυνα προηγούμενα.

Αυτό δείχνει ότι η αντίθεση δεν είναι αποκλειστικά αριστερή ή κομμουνιστική, αλλά βασίζεται σε αρχές όπως η εθνική κυριαρχία, το διεθνές δίκαιο και ο φόβος για επικίνδυνα προηγούμενα. Η ευρεία αντίθεση από δεξιούς και κεντρώους δείχνει φόβο για έναν κόσμο χωρίς κανόνες.

Κύριες Δηλώσεις Κατά της Επέμβασης από Μη-Κομμουνιστές Ηγέτες

Marine Le Pen (Γαλλία, Ακροδεξιά, Ηγέτιδα του Εθνικού Συναγερμού)
Η Λεπέν, δήλωσε: “Υπάρχουν χίλιοι λόγοι να καταδικάσουμε το καθεστώς αλλά υπάρχει ένας θεμελιώδης λόγος να αντιταχθούμε στην αλλαγή καθεστώτος που μόλις επέβαλε η Αμερική στη Βενεζουέλα. Η κυριαρχία των κρατών είναι ιερή και απαραβίαστη. Αν παραιτηθούμε από αυτή την αρχή σήμερα για τη Βενεζουέλα, για οποιοδήποτε κράτος, θα ισοδυναμούσε με το να δεχτούμε αύριο τη δική μας υποδούλωση.”

Il existait mille raisons de condamner le régime de Nicolas Maduro : communiste, oligarchique et autoritaire, il faisait peser sur son peuple, depuis de trop longues années, une chape de plomb qui a plongé des millions de Vénézuéliens dans la misère – quand il ne les contraignait…— Marine Le Pen (@MLP_officiel) January 3, 2026

Ακόμα και ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Rand Paul τάχθηκε κατά της επέμβασης:
“Λίγοι Βενεζουελάνοι, ή Αμερικανοί, θα πενθήσουν το τέλος του καθεστώτος Maduro, αλλά μόνο το Κογκρέσο έχει την εξουσία να εγκρίνει πόλεμο.” Σε προηγούμενες δηλώσεις του (Νοέμβριος 2025), είχε προειδοποιήσει κατά “αποστολών αλλαγής καθεστώτος”, ρωτώντας “ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό και ποια παιδιά θα πολεμήσουν”. Η στάση του αντανακλά μια συντηρητική, μη-παρεμβατική προσέγγιση, σε αντίθεση με άλλους Ρεπουμπλικάνους που υποστήριξαν τον Trump.

Giorgia Meloni (Ιταλία, Πρωθυπουργός, Δεξιά)
“Σύμφωνα με τη μακροχρόνια θέση της Ιταλίας, η εξωτερική στρατιωτική δράση δεν είναι ο τρόπος να τερματιστούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.” Η Meloni, ηγέτιδα ακροδεξιάς κυβέρνησης, προσθέτει ότι η αμυντική επέμβαση κατά απειλών όπως η διακίνηση ναρκωτικών μπορεί να είναι νόμιμη, αλλά όχι στην ξένη στρατιωτική δράση.

Άλλες φωνές, όπως ο Nigel Farage (Βρετανία, Δεξιός), χαρακτήρισαν την ενέργεια “αντίθετη στο διεθνές δίκαιο”.

Η αντίθεση στην επέμβαση υπερβαίνει ιδεολογίες, καθώς βασίζεται σε πρακτικούς και αρχειακούς λόγους:

Ηγέτες όπως η Le Pen και ο Paul βλέπουν την επέμβαση ως απειλή για όλα τα έθνη. Αν οι ΗΠΑ μπορούν να αλλάξουν καθεστώς με στρατιωτική βία, “κανένα έθνος δεν είναι ασφαλές”, όπως υπονοεί η Le Pen.

Γεωπολιτικοί και Οικονομικοί Φόβοι: Παρά την αντίθεση στο Maduro, προτιμούν διπλωματικές λύσεις για να αποφύγουν χάος όπως σε Ιράκ ή Λιβύη.

Ενώ κομμουνιστικές χώρες όπως η Κίνα και η Κούβα είναι φυσικά κατά. Συνολικά, η επέμβαση έχει διχάσει τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι η υπεράσπιση της κυριαρχίας υπερβαίνει ιδεολογίες.