Το Μαξίμου ζωγραφίζει «θετική ατζέντα» πάνω στα συντρίμμια της κοινωνίας

Το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί, μέσα σε κλίμα κοινωνικής ασφυξίας, να πουλήσει ξανά ελπίδα με τον τίτλο «θετική ατζέντα». Ίδια συνταγή, ίδια κόπωση, ίδιο ψέμα. Αντί για πολιτική, σερβίρεται επικοινωνία· αντί για λύσεις, στημένες φωτογραφίες και ασκήσεις δημοσίων σχέσεων. Κι επειδή δεν υπάρχει αφήγημα που να πείθει πλέον, η κυβέρνηση επιχειρεί να φτιάξει έναν εχθρό: τους αγρότες.

Με τον γνωστό κοινωνικό αυτοματισμό, επιχειρείται να στοχοποιηθεί ο κόσμος της παραγωγής που βγήκε στους δρόμους, λες και η φτώχεια του είναι «ανευθυνότητα». Ο πρωθυπουργός, μόλις τελείωσε τη συνάντηση με τους αγρότες, έσπευσε στο Ωδείο Αθηνών – για να φορέσει για λίγο ξανά τη στολή του «μεταρρυθμιστή». Ο σκηνοθέτης του εαυτού του δεν χάνει ευκαιρία να φωτίζει το προφίλ του, όσο γύρω η πραγματικότητα σκοτεινιάζει.

Στο ίδιο μοτίβο και η συνέντευξη Τύπου των Κωστή Χατζηδάκη και Άκη Σκέρτσου. Με τίτλο «Απολογισμός έργου 2025 – Σχέδιο 2026», θύμιζε περισσότερο διαφημιστική καμπάνια παρά πολιτικό απολογισμό. Με λέξεις όπως «σταθερότητα», «πρόοδος» και «ολοκληρωμένο σχέδιο», το Μαξίμου προσπαθεί να φτιάξει το προεκλογικό σκηνικό: εμείς είμαστε η τάξη, οι άλλοι το χάος. Μόνο που το χάος δεν βρίσκεται στην αντιπολίτευση· βρίσκεται στους λογαριασμούς, στα ράφια, στα πρατήρια, στα χωράφια.

Η κοινωνία δεν αγοράζει άλλο παραμύθι. Η ακρίβεια σαρώνει, οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, και οι πολίτες νιώθουν εγκαταλελειμμένοι. Κάθε μέρα που περνά, το «αφήγημα της σταθερότητας» φαντάζει πιο πολύ σαν κακόγουστη φάρσα. Το Μαξίμου που άλλοτε έστηνε σκηνές θριάμβου, τώρα προσπαθεί απλώς να περισώσει εικόνες. Και όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης παίζει επικοινωνιακή άμυνα, η κοινωνική δυσαρέσκεια γράφει το δικό της—ανεξέλεγκτο—σενάριο.

Ο πρωθυπουργός μπορεί να επιστρέφει στις «εργοστασιακές του ρυθμίσεις», όμως η χώρα δεν είναι πια το σκηνικό των επικοινωνιακών του δοκιμών. Η πολιτική του φθορά δεν κρύβεται πίσω από στολές «μεταρρυθμιστή». Κρύβεται στα βλέμματα εκείνων που δεν πιστεύουν τίποτα πια — κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο από οποιαδήποτε αντιπολίτευση.